Tasten in het duister

Het leuke van iets nieuws ervaren is dat je er helemaal blanco in kan stappen. Je hebt nog geen mening of iets goed of niet is en kan het echt gaan ontdekken. Gisteren tijdens de 2e trainingsdag kregen de gidsen die gelegenheid bij hun kennismaking met tactiele tekeningen. Met de handen onder een zwarte doek verscholen, verkende zij de tekeningen met hun vingers. Hele mooie schilderijen ontstonden als beeld door wat de vingers voelde op het papier. Maar niets is wat het lijkt. Een kasteel bleek niets minder dan een scheikundige formule, en de kaart van Nederland voelde niet compleet terwijl dat wel het geval was.

Onze hersenen leggen direct verbanden in wat we voelen en wat we denken dat het zou moeten zijn. Door niet te vertellen wat voor tekeningen ze kregen, gingen de meeste er maar vanuit dat ze met kunst te maken moesten hebben. Maar lukrake onderwijs tekeningen verschenen toen de doeken werden verwijderd. Juist die aannames waren de eyeopener dat een goede beschrijving je kan helpen de tekening wel goed te lezen met je vingers.

Ook een beeldende beschrijving kwam aanbod op deze tweede dag. Hoe beter je kunt vertellen wat er te zien is op een schilderij, en hoe gestructureerde je dat doet. Hoe beter het beeld zal zijn dan de bezoeker zich zal vormen ookal kan hij het schilderij niet zien. Dat het vooral belangrijk is om objectief te zijn, maakt dat de vrije interpretatie van kunst in leven blijft. ‘Het zou een suggestie kunnen zijn van ….. ‘; is dan een mooie uitspraak om te onthouden, evenals ‘het zou hier kunnen gaan om….’ Gewapend met deze extra informatie op de ervaring van de eerste trainingsdag, zijn de gidsen er klaar voor om hun eerste pilot-rondleidingen te geven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.