Tastworkshop in Het Noordbrabants Museum
– Francis Ter Horst
Samen met mijn zus een gezellig dagje Den Bosch en als toetje in de middag naar Het Noordbrabants Museum voor de tastworkshop. Wat was het een heerlijke dag.
Vorig jaar mochten Astrid en ik al een dagje mee met Elvera naar de training die zij gaf aan de gidsen van het museum. Als ervaringsdeskundigen konden we ons verhaal vertellen en waren we een vraagbaak voor de gidsen. Want waarom is het zo belangrijk om niet alleen te laten voelen maar ook een beeld beschrijving te geven?
Hoe leuk is het dan om dan nu als bezoeker de workshop te volgen die ze hebben ontwikkeld. Nou super leuk kan ik je vertellen.
Het was er in de agenda niet eerder van gekomen om te gaan. Deze leuke workshop geven ze vier keer per jaar en wat ik zelf heel fijn vind. Op maandag als het museum gesloten is waardoor het is heerlijk rustig is en alleen het groepje (maximaal 8) dat voor de workshop komt er is. Geen drukte, een berg prikkels maar rust waardoor ik alles goed kan volgen en ik meer rust heb met mij door het museum heen verplaatsen.
We begonnen met een korte rondleiding van een half uurtje door het oudste gedeelte van het museum. Eerst de blauwe zaal, en zo handig dat ik weet wat Elsa blauw (van frozen) is. Tja soms toch best handig als je ooit goed hebt kunnen zien en dochters hebt. Normaal mag je hier nergens aan zitten maar wij mochten dat wel.
Carolien, onze gids, beschreef de gehele zaal van onder naar boven. Volop ruimte en tijd voor vragen en om te voelen. De houten vloer panelen, de lambrisering maar vooral de muren waren bijzonder. Want het lijkt alsof het gewoon behang is, maar het blijkt dat dit textiel doeken zijn die opgespannen zijn. Als je er aan voelt beweegt het ook licht naar achteren. En de mooie patronen erop zijn goed te voelen. Een soort van druiven takken met bloemen.
En ook de schouw van de open haard had een kleine verrassing . In het verleden hebben franse soldaten hier hun naam ingekrast. Bijna niet te zien maar dus wel te voelen. Hoe bijzonder is dat.
Vanuit de blauwe zaal liepen we door de gele feestzaal in. Ook hier mochten we weer voelen. De breedte van de deuren zodat je er ook met je hoepelrok gewoon doorheen kon lopen. En blijkbaar waren de spiegels een beetje vies. Tja daar heb ik dan weer geen last van maar de zienden onder ons vonden dat een beetje glassex geen kwaad zou kunnen.
Mooi om dan van Carolien te horen met hoeveel zorg het schoonmaken van alle museum stukken gaat en dat bijna niemand dat mag. Dan voel je je toch weer even heel speciaal dat je wel aan spullen mag voelen. Zo fijn dat dit kan.
Hierna was het tijd om naar boven te gaan. Via een monumentale trap waarop ik me gelijk een prinsesje kan voelen. Het kleine meisje komt dan gelijk in mij naar boven. In een mooie jurk over de blauwe zachte traploper. Of misschien toch glijden van de trapleuning. De bochten waren er ideaal voor.
Op de tweede verdieping onder een prachtig balken plafond konden we heerlijk gaan zitten aan een grote tafel. De twee conservatoren waren hier al aanwezig.
Hier mochten we aan verschillende objecten voelen en kregen we uitleg over wat het was. Soms was het goed herkenbaar met voelen maar sommige objecten waren heel abstract. Fijn dat Carolien dan uitlegt wat het is en welke materialen er voor gebruikt zijn. Het maakt me dan zo gelukkig dat wat we als ervaringsdeskundige bij de training hebben verteld, je nu duidelijk hoort terugkomen. Zo fijn dat ze dit hebben omarmd en eigen hebben gemaakt.
Het zilver moesten we met handschoentjes aan voelen. Dat maakte het voelen lastig, maar wel begrijpelijk dat ze deze stukken willen beschermen.
Zo was er een zilveren theepot met marmeren randjes erop en heel veel details erin verwerkt. Zo fijn dat de conservator dan mijn hand begeleid naar de juiste plekken om te voelen en vertelt wat ik voel. Zo was het handvat van de pot een tak, die bij aansluiting op de theepot vertakte in kleinere takjes naar bladeren toe. Zonder uitleg had ik dit nooit herkend met voelen maar met het verhaal erbij was het voor mij heel duidelijk wat ik voelde.
Na ruim een uur in deze ruimte was het helaas voorbij. Mijn zus en ik hebben beide genoten van de tastworkshop. Weer veel geleerd. Ook voor mijn zus was het een mooie ervaring om dit mee te maken. En natuurlijk om ook aan alles te mogen voelen en haar vragen te kunnen stellen.
Binnenkort komen er weer nieuwe objecten om te voelen, dus willen kunnen we nog eens terug.
Ook wil het museum nog een multizintuigelijke toer gaan ontwikkelen. Kan niet wachten tot die er is. Dan ga ik zeker weer een dag naar het mooie Den Bosch.