Van Gogh Museum

Al maanden keken we uit naar ons uitje met zijn allen. Toen een paar dagen voordat we gingen daar DIE vraag weer kwam: ‘Zorgt u ervoor dat u aan de beveiliging even de officiële papieren van de geleidehond kunt laten zien?’
Maar die papieren bestaan helemaal niet! We hebben een gebruikersovereenkomst met de geleidehondenschool. Maar bewijst dat dat de hond in de beugel ook die hond is? Moet een rolstoeler ook officiële papieren overleggen dat zijn rolstoel een wettelijke hulpmiddel is? Nee, dat zou raar zijn. Want hoe komt iemand anders aan die rolstoel? Tja, hoe zouden wij anders aan de hond komen?

Even een onderbreking

Ik wil voordat ik vertel over het bezoek toch graag jullie meenemen in wat deze vraag met je doet als geleidehond gebruiker.

Iedereen kent wel de verhalen dat een assistentie hond ergens geweigerd wordt. Maar beseffen jullie ook hoeveel impact dit heeft op de gebruiker?
Jouw maatje die 24/7 voor je klaar staat. Die er voor zorgt dat je veilig van a naar b kunt gaan. Die je levenslijn is naar een zelfstandig leven. Juist degene op wie je altijd met volle honderd procent blind kunt vertrouwen, juist die wordt afgewezen. En daarmee wordt ook jij afgewezen! Want wie ben ik zonder mijn ogen op pootjes?

Zelf loop ik op het moment zonder blindengeleidehond. Mijn Claire is ernstig ziek geweest en heeft om medische redenen haar werk moeten neerleggen. Ik sta op de wachtlijst voor een opvolger want ze liggen nu eenmaal niet op de plank klaar. En ik merk nu dus hoe zwaar een leven zonder mijn honden partner is. Alsof er een stuk van mezelf weg is gevallen.

Dus dat Maaike mij belde. Emotioneel maar vooral gefrustreerd voelde ik haar onmacht en verdriet direct. Er wordt iets georganiseerd speciaal voor mensen met een visuele beperking en nu ze aangeeft dat haar geleidehond mee komt is er weer die vraag! Het gevoel van machteloosheid slaat toe,  want we kunnen geen officiële papieren laten zijn omdat die er gewoon niet zijn.

Wat nu? Reizen we helemaal naar Amsterdam wat veel energie kost met het risico dat we niet naar binnen mogen? Dit kan toch niet echt gebeuren? Zijn wij dan echt criminelen die proberen illegaal een hond mee te nemen in het museum? Waarom zijn we niet goed genoeg? Waarom wordt onze zelfstandigheid nu een discussie punt?

Ergens met je hond geweigerd worden heeft impact. Het doet is iets met je zelfbeeld. En zodra die vraag dus komt komt ook de angst naar boven dat je daar straks staat en je weer die klap krijgt.
‘Jouw hond is slecht voor onze hygiënische regels. Andere kunnen bang zijn voor jouw hond en we willen het plezier van anderen niet bederven. Want we moeten aan al onze bezoekers denken.’
Dus… die andere bezoeker is waardevoller dan die blinde met hond?

Ik hoop dat organisaties hiervan leren en voortaan beter nadenken over de impact die hun vraag heeft.

Bij de groepsbalie konden we onze jassen en tassen in de kluis doen en maakte we kennis met Sjoukje en een ander echtpaar dat ook mee ging op de rondleiding.
Gewapend met een grote tas met voel materiaal en geurflesjes en iedereen een zit krukje gingen we de expositie Geel in.

Aansluitend gingen we naar de geluiden. Van twee van de schilderijen die we gezien hadden was een muziek compositie gemaakt. Voor mij klopte de muziek niet bij wat ik had meegekregen van de beschrijving van de schilderijen. Zo zie je maar weer hoe persoonlijk kunst is. En hoe moeilijk het dus blijft om kunst aan iemand uit te leggen die het zelf niet kan zien. En dat zonder voor iemand in te vullen wat de kunst oproept. Het is een vak apart.

Daarna zijn we naar een lichtruimte gegaan. Hier was een muur met stippen op de muur. Doordat het licht veranderde van geel naar wit veranderde ook de kleur van de stippen. Ik kreeg hier helaas niets meer van mee dus ook erg lastig te vertellen wat er nu te zien was.